قدیمیترین دستگاههای بافندگی، دستگاههای بافندگی نشسته (همچنین به عنوان دستگاه بافندگی کمر شناخته میشوند) بودند. روش استفاده به این صورت است که با پا بر روی چوب تار ماشین بافندگی قدم بگذارید، چاقوی چوبی پود را در دست راست بگیرید تا پود سفت شود و از دست چپ برای تغذیه پود سربی کنید. این نوع دستگاه کمر پدال پا بدون قاب است. یک سر محور سیم پیچ پارچه ای به کمر بسته شده است. دو پا، محور تار را در انتهای دیگر پدال میزنند و پارچه را منقبض میکنند. نخ تار با اعداد زوج و فرد با میله تقسیم به دو لایه تقسیم می شود. نخ تار با یک میله بالابر هلد بلند می شود تا یک سوله تشکیل شود و جاگذاری پود با سوزن استخوانی و چاقوی کوبنده پود انجام می شود. مهمترین دستاورد ماشین بافی کمر، استفاده از میله بالابر، میله تار و چاقوی پود کوب است. اگرچه این نوع بافندگی بسیار ساده است، اما دارای سه جهت حرکت است: باز کردن دهانه به سمت بالا و پایین، وارد کردن پود به چپ و راست و سفت کردن به جلو و عقب. این جد ماشین های بافندگی مدرن است.
